Po wielokrotnych terapiach itp. doszedłem do wniosku, że moje przypadłości najbardziej pasują do PTSD.

6 godzin na haju było moimi najgorszymi chwilami w życiu. Miałem przysłowiowego "bad tripa". Atakował mnie wir myśli, że w stanie na haju będę już zawsze, że nigdy nie wrócę do normalności i miałem w tym stanie ogromne poczucie winy za to, co zrobiłem. Ponadto ciągle się kontrolowałem, wszędzie szukałem realnego punktu zaczepienia, że żyję naprawdę, że wszystko jest ze mną okej, że to przejdzie. Analizowałem każdy szczegół...i do dnia dzisiejszego chyba tak mi zostało

Po 2 miesiącach od wzięcia grzybków miałem swój pierwszy atak lęku. Obraz na chwilę mi się rozmazał albo coś sobie po prostu wkręciłem. Całą noc spędziłem na przemyśleniach o tym, co się ze mną dzieje i o tym, że napewno wariuję.

Stan ten trwa do dzisiaj. Niemal codziennie mam "wkrętki", w których ciągle myślę o schizofrenii. Atakują mnie myśli typu: -napewno popadam w schizofrenię,
-nie wiem jak sobie pomóc a mam mało czasu bo jest coraz gorzej,
-bede zyl jak wazywo, zachoruje i bede samotny,
-wszystkie moje plany i marzenia pojda w pi***

dodatkowo ciągła kontrola:
-ciągle się upewniam, czy nic nie słyszę ( nie słyszę głosów)
-czy wszystko co widzę jest naprawdę (czy nie mam urojeń)
i inne tego typu rzeczy, które ciągle kontroluję

To tylko kilka z tych przykładowych myśli, których jest nieskończona liczba. Wszystkie wydają się potwornie realistyczne i potwornie przerażające. Dodatkowo non stop przypomina mi się wypowiedź brata o grzybach: "nie brałem ich, bo słyszałem że po nich człowiek już taki zostaje jak na fazie". Ta myśl mi się przewija niemal każdego dnia i każdego dnia drzę ze strachu, że właśnie taki zostanę.

Przecież odczuwam analogię do stanu "na fazie". Też mam lęk, że nie wrócę już do "normalnego, szczęśliwego życia", poza tym nadmierna kontrola i analizowanie.

Boję się bardzo wszystkich rzeczy nierealnych. Przez co miałem kryzys religijny. Bałem się diabła, piekła, miałem myśli że coś mnie opętało. Jestem teraz ateistą

Wszystko, co nie ma wyjaśnienia naukowego budzi we mnie strach. Wszelkie religie, niewyjaśnione okoliczności, ufo itp itd.

Na hasło schizofrenia cały drże.

Pocieszam się tym, że nie mam halucynacji, ani nie słyszę głosów, ale często sobie wyobrażam, że np. tam coś stoi. Coś nierealnego czym się straszę. Najczęściej mam to po graniu w gry rpg. Np. wyobrażam sobię, że w pokoju będzie stał smok. Wiem, że go tam nie ma - nie widzę go. Ale boje się skąd ja w ogóle mam takie wyobrażenia?

Boje się, że nie długo granica między tym co sobie wyobrażam, a tym co uznaje za realne zniknie. Bardzo się boję.

Bardzo łatwo ulegam wpływom otoczenia. Gdy usłyszę coś o chorym psychicznie automatycznie drętwieje ze strachu i myślę, że ze mną też się tak może stać. Kiedyś przewinął mi się temat o tym, że ktoś tam miał NN nt. homoseksualizmu. Bał się tego, że zostaje gejem. I mi się to udzieliło. Zawsze kochałem się w kobietach, podniecają mnie i kocham seks z nimi, a jednak czasami odczuwam wielki lęk przed zostaniem gejem. O co tu chodzi?

Byłem na 3 terapiach. Trzech nieskutecznych. Na ostatniej (dwa spotkania) terapeutka powiedziała, że muszę sobie radzić sam i że wszystko co miała mi do powiedzenia - już przekazała. Zaleciła tylko żeby nie czytać niczego na internecie - nie identyfikować się z różnymi chorobami - jednak nie daję rady. Ciągle to robię mając nadzieję, że znajdę jakiś złoty środek, coś co mnie pocieszy, wyratuje, wyleczy

Bardzo proszę o jakąś obiektywną opinię, o tym co się ze mną dzieję. Czy może to iść w złym kierunku, jak mam sobie z tym radzić i o tym, czy to wygląda na PTSD

Stosunek z rodziną zawsze miałem bardzo dobry. Rodzice wiedzą o moim problemie i starają mi się dopomóc. Dodatkowo mam kochającą żonę, którą też kocham ponad życie. Lecz czasami też mi się zdarzają jakieś wkrętki, że może ona chce źle, że może ona coś knuje...to jakiś obłęd ;/

Dodam, że nigdy nie brałem żadnych leków. Zastanawiam się teraz nad skorzystaniem z metody przedłużonej ekspozycji, ale sam do końca nie wiem czy to PTSD

Mam nadzieję, że mój wpis będzie przestrogą dla tych, którzy myśleli nad spróbowaniem substancji psychoaktywnych. Bierzcie przykład z tego, jak bardzo cierpię i z mojego zdania, że gdybym mógł cofnąć czas, to nigdy bym tego nie powtórzył.

Sam nie wiem, czy mój obecny stan jest wywołany przez grzyby, czy przez jakąś chorobę wewnętrzną, czy cholera wie przez co... nie wiem nic - co mnie bardziej dobija

każde optymistyczne słowo doda mi otuchy i siły by walczyć z tym świństwem - dziękuję!

Więc znów zostałam sama. Ale dałam radę. Wyrwałam się z any ale nie moge sobie poradzić z bulimią!!! próbuję, próbuje i próbuję... i nie mogę!!! Nie mam co liczyć na pomoc, rodzina udaje że nic nie wie a ja już i tak nie chcę ich pomocy - niestety kilka lat za późno. Jak mam to pokonać? Czy któraś z Was ma tak samo? Czy tu naprawdę są same nastolatki? Może razem się uda? Ja już nie wiem co robić - wiem, że nie pójdę na terapię ale może taka "wirtualna terapia grupowa" pomoże???

Coś jak AA, oni mają grupe wsparcia, no nie? rozmawiają i się motywują. Ja wiem, że sama nie dam rady - juz tyle razy próbowałam, ze nie mam sił na więcej nieudanych prób!!!

czy ktoś może mi pomóc??? proszę...

czy ja zbyt wiele chce od zycia?  Chcę tylko, żeby ktos napisał "dasz radę, będzie dobrze" niestety bulimia była dla mnie wazniejsza niż relacje miedzyludzkie więc skutecznie odgrodziłam sie od rodziny i znajomych i teraz nawet nie mam z kim porozmawiac i komu powiedziec ze NIE CHCE TAK DŁUZEJ ZYC!!!

Bardzo proszę o pomoc w rozpoznaniu moich dolegliwości, odsyłam do działu przedstaw się. Myślę, że to może się wiązać z borderline'm, trochę czytałam na ten temat i chyba pasuję do schematu...

pozdrawiam, Kira

Jestem kryptogotką - krypto dlatego, że nie chodzę na co dzień odstrzelona w gorsety itp., staram się delikatnie wskazywać na swoje upodobania strojem i makijażem.
jak wiadomo, nie jest to subkultura zrzeszająca bardzo optymistyczne osoby.
Zastanawiam się, na ile moje uopdobania muzyczne, książkowe, nieustanna czerń, zachowania i inne czynniki wpływaja na rozwój mojej 'choroby'. Piszę w cudzysłowie, dlatego że nie wiem do czego zakwalifikować moje zaburzenia.

Brakuje mi motywacji - od zabrania się za ćwiczenia fizyczne po szukanie pracy; czesto nie widzę dla siebie przyszłości. Pragnę szybko umrzeć. Mam natrętne myśli o różnych sytuacjach - co zrobiłam źle, co powinnam była zrobić. jestem bardzo zaborcza w związku. wyrzucam sobie najmniejsze przewinienia. nie lubię siebie. mam mnóstwo kompleksów. pakuję się w niszczące realacje. mam silne fobie - ponad cztery lata przeżywam jeden film... jestem wybuchowa i nie panuję nad nerwami. warczę na wszystkich. jestem zamkniętą w sobie masochistką. boj ę się kłaść spać - często budzę się po kilka razy w nocy lub wcale nie mogę zasnąć, dręczą mnie koszmary. nie potrafię się dobrze bawić. łatwo wpadam w nałogi. kilkanaście razy robiłam sobie krzywdę, nie były to jednak  próby samobójcze. mam skrajne nastroje - zmieniają się szybko i zazwyczaj najdluzej utrzymuje się smutek i apatia. czasem wydaje mi się że jestem najwspanialsza, wszystko wiem i umiem, a za moment spadam w niziny samooceny.

nie wiem ile jeszcze wytrzymam, nie opisałam chyba wszystkiego. Proszę o poradę kogoś z podobnym problemem.

Moje życie zawsze było pasmem porażek, nieszczęść i zwykłej głupoty. Właściwie od dziecka wszyscy postrzegali mnie jako popaprańca. Ciężko mi właściwie powiedzieć ile w tym było mojej winy a ile zrządzenia losu. Czy to z resztą w ogóle ważne?

Jestem szurnięta, nie wstydzę się tego. W wieku 8 lat pogryzłam moją mamę kilkakrotnie i tyle co pamiętam to sanitariuszy pogotowia szprycujących mnie jakimiś uspokajaczami. Chyba pomogło na trochę. W wieku 12 lat dostałam regularnych ataków paniki. Płakałam całymi nocami, trzęsłam się. Lęk przed oślepnięciem. Tak mój ojciec miał zwyczaj siedzieć ze mną i czekać aż zasnę puszczając mi Niemena w tle. Do dziś chodzi mi po głowie piosenka " Płonie stodoła". Ciekawe.

Miałam 15 lat jak się popsuło między rodzicami. Z resztą zaczęłam dojrzewać a że mam niedoczynność tarczycy,  byłam dosyć przy kości. Tfu byłam gruba jak beka. Prtzestały mnie bawić powoli docinki rówieśników. Postanowiłam schudnąć. Ostra dieta właściwie tylko 100 g ryżu dziennie z sosem pomidorowym. Po kilku tygodniach zasłabłam i spowodowało to we mnie lęk, więc zjadłam normalny posiłek i czułam się jak psia kupa na ulicy. Postanowiłam zwymiotować i tu cała wspaniała droga do nikąd się zaczęła. Do dziś mam przed oczami moje pierwsze rzyganie. Byłam wtedy tym tak zafascynowana. Oj głupia smarkula, głupia.

Ostra dieta czyli dajmy na to jedna mandarynka dziennie a wieczorem opróżnianie lodówki, pochłanianie tysiące kalorii i wizyta w toalecie. Szczerze mówiąc tęsknię za tamtymi czasami kiedy mój organizm nie był tak wyniszczony a wymiotowanie nie sprawiało bólu. Było minęło - witamy w piekle.

Później zaczęło się wszystko i nic. Alkohol, narkotyki, seks, i wszystkie możliwe sposoby okaleczania swojego ciała. Przerwałam szkołę bo nie mogłam usiedzieć na dupie. Cóż ktoś nazwie to błędem i idiotyzmem. Ja nazywam to podążaniem za straceniem. Strasznie groteskowe czyż nie?

Nie sądzę iż jest sen opisywania wszystkiego ze szczegółami. W zasadzie jedyna rzecz która sprawia mi radość, może nie tyle co radość ale pozwala trwać i być to prowadzenie dziennika. Pisanie o wszystkich twarzach które posiadam i wszystkich zwierzach które powoli wyszarpują swymi ostrymi kłami ze mnie resztki mięsa które i tak jest skażone. O tym jak łatwo jest upaść i się nie podnieść, trwać w bezruchu czekając kiedy to wszystko minie. Nie minie, złudzenie, próba wiary w coś. Bezskuteczne wbijanie paznnokci w przedramię.

Dziś jest 10 marzec. Na początku lipca minie 7 lat jak wpadłam w to bagno bez którego żyć nie mogę. Zaliczyłam nerwicę lękową w między czasie no i oczywiście jak przystało depresję, bezsenność i wiele innych głupot.

Żyję, nie żyję, żyję, nie żyję. Egzystuję. W dzień nie jem i jak wytrwam to nie przekraczam 500 kcal, wieczorami piję bo tylko to mi zapełnia żołądek. Zmieniłam się z radosnej dziewczyny, wygłupiającej się na każdym kroku i na każdym zdjęciu uśmiechniętej w potwora który żywi się nienawiścią do wszystkich naokoło, wyniszcza tak samo siebie jak i tych z którymi jest związany. Specjalnie użyłam słowa związany gdyż z czasem przestałam kochać, troszczyć się czy cieszyć z małych rzeczy.

Jestem kłamcą doskonałym. Udawanie normalności jest równie proste jak wsadzenie sobie łapy w gardło. Dobra robota. Gdybym była w szkole dostałabym 5 z +. Żałosne.

Nie będę opisywać mojej kondycji ciała gdyż domyślam się iż jego stan jest tak oczywisty jak deszcz spadający z góry na dół a nie z dołu do góry.

Przestałam wierzyć w wyleczenie. Psycholodzy, leki, miłość którą zostałam obdarzona przeszłam wszystko wszerz i wzdłuż. Nie chcę już na tym etapie pomocy. Po co? Żeby ratować kogoś kto jest na tyle skrzywiony, że nie będzie w stanie żyć normalnym życiem? Nawet rodzice się poddali. Mama która zawsze miała tyle nadzieji w głosie dziś nie pyta. Nie jej wina. Zawiodłam ją tyle razy.

To co opisałam nie jest smutną historią i wołaniem o pomoc. Jest tylko przykładem, jak to opętanie psychiczne może zniszczyć życie. My dzielimy się na dwie grupy. Tych co da się odratować i tych w których nawet lekarze przestali wierzyć.

Chcę powiedzieć tym wszystkim młodym dziewczynom, które jeszcze nie są w tym g**nie tak głęboko. Ratujcie się jak możecie. Mówicie, nie wstydźcie się, nie ukrywajcie  proście o pomoc. Jest szansa dla was. Wiem iż lęk o utrzymanie wagi jest potężny ale spójrzcie na mnie. Jestem 22 letnią dziewczyną która powinna się cieszyć życiem. Mam 164 cm wzrostu i ważę 52 kilo i nie jestem szczęśliwa. Jestem wrakiem człowieka z wnętrznościami 50 latka. Po gastroskopii 4 lata temu lekarz powiedział mi, że mam żołądek 40 latki. Dziś nawet do lekarza nie chodzę. Siedzę sobie spokojnie i czekam aż umrę, aż to wszystko po prostu zniknie, aż mnie nie będzie.

Ratujcie się póki możecie.
Pozdrawiam was i ściskam.
życie_z_przymusu

Mam na imię Monika i obecnie kończę studia psychologiczne, bardzo interesuje mnie tematyka życia osób chorych psychicznie jak również ich rodzin i obciążenia z jakim się spotykają na co dzień.
postanowiłam napisać na forum z prośbą o pomoc w badaniu dotyczącym jakości życia osób pozostających w związku z osobą psychotyczną szukam też osób, które kiedyś były w związku z taką osobą, ale zrezygnowały z niego. Jeśli zgodzisz się na wzięcie udziału w moim badaniu, będę ogromnie wdzięczna,
Chciałabym również napisać, że dla mnie te badania są na tyle istotne, że chciałabym wykorzystać wiedzę w nich zdobytą do pracy z rodzinami schizofreników, jeśli będę wiedziała w jakich obszarach życia psychotyk wpływa na swoje otoczenie, będę mogła proponować konkretne interwencje.
Badanie jest dobrowolne i anonimowe, jeśli zechcesz mi pomóc bardzo proszę wyślij mi informację zwrotną,

pozdrawiam,
MONIKA M.

m_marczewska@wp.pl
gg 764649