Ciągle placze ze złości i bezsilności. Nie mam siły na nic kompletnie. Nie wiem na co mi to całe leczenie. Tylko sie faszeruje lekami, chodze na terapie bez sensu i co? chyba nigdy nie było naprawdę ok i nie zanosi sie zeby kiedykolwiek mialo byc, wiec na cholere mi to wszystko??
co jakis czas jest na moment troche lepiej, ale i tak zaraz wracam do punktu wyjścia. no i po co tooo??

znowu mnie wszystko irytujeeeeeeeeee

Nie wiem skąd mi się to bierze, ale po prostu faceci mnie wkurzają, potrafią tylko krzywdzić, mają za nic uczucia kobiet i nie ja nie generalizuje, ja stwierdzam ten " pie*rzony fakt ", z miłą chęcią chciałabym by zaistniała sytuacja jak w filmie " Seksmisja" , no albo żebym mieszkała gdzieś, gdzie nie ma facetów.

Wiadomo, że ojca, dziadka i moich braci ciotecznych nie mogę unikać bo rodzina sobie coś o mnie pomyśli, ale niezaprzeczalnie twierdzę, że przebywanie w towarzystwie facetów jest dla mnie katorgą.

Kiedyś miałam na odwrót, wkurzały mnie dziewczyny i ich biadolenie o paznokietkach i takich tam.
Teraz bardziej denerwują mnie faceci, dlaczego nie mogli by zniknąć, dlaczego muszę mieć z nimi kontakt, patrzeć na ich twarze i każdy ich ruch ciała.

Otóż: już od dłuższego czasu (praktycznie od kilku lat, obecnie mam 20 lat) wydawało mi się, że jestem "inna" niż moje otoczenie. Zawsze miałam problemy z dogadywaniem się z ludźmi, praktycznie do okresu licealnego miałam tylko jedną przyjaciółkę. Często także dokuczali mi rówieśnicy. Wtedy zaczęłam się zastanawiać co leży u podstaw moich niepowodzeń w kontaktach z innymi. Zaczęły się moje rozmyślania na temat "co jest ze mną nie tak?", moja samoocena gwałtownie spadała, nawet zaczęłam miewać myśli samobójcze... Bałam się dzielić moimi rozterkami z kimkolwiek, bałam się odpowiedzi na pytanie "czy serio jestem taka zła i pokręcona" (jak mi się wydawało). Podzieliłam się problemem z mamą, powiedziałam jej, że czuje, że coś jest nie tak, bo już wiele rzeczy przestało mi sprawiać przyjemność. Praktycznie do rozpoczęcia studiów i zmiany miejsca zamieszkania, siedziałam cały czas w domu przed komputerem, nawet niezbyt specjalnie dbałam o swoje potrzeby fizyczne (czasami sie zdarzało, że potrafiłam zjeść tylko 1 kanapkę dziennie przez 2 tygodnie przez moje rozmyślania). Niestety nie uzyskałam od mamy wsparcia takiego, które faktycznie by mi pomogło, a do ewentualnej mojej wizyty u jakiegoś psychiatry podchodziła sceptycznie tłumacząc mi, że "to pozostanie w moich papierach i będę miała potem problemy ze znalezieniem pracy". Wydawało mi się, że to przejściowy okres, że to jakiś skutek uboczny dojrzewania. Jednakże teraz już jestem o wiele starsza niż wtedy, kiedy to się zaczęło, a nadal zdarza mi się bez większej przyczyny popadać w bardzo minorowy nastrój, płakać nad swoją egzystencją, a o poprawie samooceny w ogóle nie może być mowy (mimo usilnych starań mojego chłopaka, który stara się mnie dowartościować). Po prostu nie widzę żadnych swoich pozytywnych stron, porzuciłam moje zainteresowania, nie czuję się atrakcyjna i to dziwne zmierzanie do tak naprawdę nie wiem czego, bardzo mnie przeraża. Widzę, że jest coraz gorzej i najbardziej traumatyczne dla mnie jest to, że nie umiem sobie z tym poradzić. Ostatnio nawet coraz częściej cierpię na bezsenność i nawet takie prozaiczne rzeczy jak dobry film, książka, wyśmienite jedzenie nie sprawiają mi przyjemności. Czasami tez męczy mnie uczucie, że przez moje dziwne stany cierpi także mój chłopak (i tak jest odporny na moje "humorki", bo np. dwaj poprzednicy zostawili mnie po dość długich związkach). To tak w skrócie, jeśli chodzi o to co mnie dręczyło przez większość życia.

Wiem, że mam spory problem, lecz nie wiem, gdzie szukać dobrej pomocy... Szukałam wielu specjalistów w Internecie, czytałam różne opinie o lekarzach... Niestety nie posiadam środków, by opłacić wizyty, które (jak widziałam według cenników) przekraczają czasami po 200 zł... Czy jest w ogóle możliwa darmowa pomoc dobrego psychiatry we Wrocławiu? Czy ktoś z Was wie coś na ten temat? Jeśli chodzi o mojego lekarza pierwszego kontaktu to go nawet zbyt dobrze nie znam... Nie mieszkałam wcześniej we Wrocławiu, dopiero od studiów się tu przeprowadziłam i mus musem musiałam przepisać się do tutejszej przychodni. Niby przepisali mnie w formie studenta, ale i tak zostałam wykreślona u siebie w mieście od lekarza pierwszego kontaktu, do którego chodziłam całe życie. Teraz tak naprawdę nie wiem, który lekarz mnie prowadzi, bo byłam tu u jakiegoś lekarza w przychodni tylko po to, żeby przepisał mi leki na grypę jakieś 5 miesięcy temu...

Przepraszam, że się aż tak rozpisałam, ale mam nadzieję, że któryś/któraś z Was będzie w stanie udzielić mi wskazówek. Z góry dziękuję.