Nie jesteś zalogowany. Proszę się zalogować lub zarejestrować.
Działając od 10 lat, zapewniamy wysokiej klasy leczenie rozmaitych zaburzeń psychicznych.
Więcej informacji na stronie.Strony 1
Zaloguj się lub zarejestruj by napisać odpowiedź
Jestem dorosłym dzieckiem alkoholików.I jakie to ma znaczenie?Nie było miłości, opieki,bieda i głód.Tudno jest zapomnieć lata dzieciństwa.Jednak życie toczy się dalej.Ja nie umiem pić.Mój organizm nie przejął genów rodziców alkoholików.Może tylko to ,że pozostała niechęć i uraza do ludzi pijących.Nie wiem czy potrafię im pomagać.Nienawidzę alkoholików i narkomanów.Rozumiem,że to jest jakiś rodzaj choroby uzależniającej ale ja omijam ich.
Czy chodzisz na jakąś terapię? Może czas zmienić swoje życie, może nie zapomnieć, bo takiej choroby nie da się zapomnieć zarówno przez osoby, które na nią chorują jak i przez współuzależnionych, ale może własnie należy iść tym "dobrym" śladem i starać się zmienić siebie i swoje podejście do alkoholu. Wówczas radykalnie zmieni się cała sytuacja w domu.
Pomyśl nad tym...
witaj..przyznam szczerze...ze nie jestem do konca pewna ...jak ,co napisac(robie to pierwszy raz...)
Mieszkam w UK,generalnie 2rok.Mam 23 lata...do tej pory myslalam ,ze jakos sobie radze,ze jestem PONAD-podobnie jak Ty,utworyla sie we mnie jakas wewnetrzna blokada,czy ...instynkt samozachowawczy;pewnie zgodzisz sie ze mna-jest cos takiego-taki cholera wie skad wewn marker tego co ...dobre,co zle(wzglednie)i jakis taki ...bunt przeciw temu co bylo-tym zlym ...wzorcom?
Zastanawiam sie czy jestes jeszcze??????jesli tak-daj znak,pociagniemy temat...i zastanawiam sie jak tam sobie radzisz.pozdrowka z ...uk 
osobiście nie jestem DDA, ale interesuje mnie ten problem. ostatnimi czasy w radiu Euro w "zostaw wiadomość'' jest szereg dyskusji na ten temat, zachęcam do posłuchania.
Motylku powiem Ci z własnego doświadczenia ,że warto podać się terapii mnie też długo się wydawała się że pomocy potrzebuje mój ojciec który pije mama która na to pozwala i młodszy brat którego trzeba ochronić dopuki mi nie uświadomili w mojej szkole policealne dla pracowników socjalnych tak zwyczajnie zajęciami programowym ,ze dopuki nie pomoge sobie nie pomoge ani najblizszym ani nikomu innemu w tejchwili mineło już rok i 4 miesiące od kąd skończyłam terapie dda i wiem ,ze było warto
A czy myślicie, że DDA nie mogą sobie sami poradzić z tym wszystkim? Jeśli nie ma na to sznsy to gdzie szukać pomocy?
Jesteś pewna, że nie ma szansy? To chyba zalezy od ciebie.
nie chodzi o to, że nie mam szansy, tylko o to, czy sama dam radę.
Strony 1
Zaloguj się lub zarejestruj by napisać odpowiedź