wyleczalność borderline

wiesz, to jest trochę tak, jak z innymi zaburzeniami natury psychicznej bądź uzależnieniami. Co prawda do końca życia powinnaś mieć świadomość, że masz tendencje do reagowania w określony dla twojego zaburzenia sposób, ale pamiętając również, że TY masz na to wpływ. Tak jak niepijący alkoholik, niegłodząca się anorektyczka, osoba w remisji z depresją. Z tymi zaburzeniami da się żyć jak inni ludzie, i można żyć bez ich objawów. Dlatego wydaję mi się, że warto popatrzeć na to z tej perspektywy, że psychoterapia zbliża cię do życia z "chorobą za weneckim lustrem" - wiesz, że ona tam jest, ale jej nie widzisz.
Rozumiem cię doskonale, że wizja "do końca życia" jest przytłaczająca. Ja mam podobnie, jeżeli sformułuje swój problem w taki sposób. Co prawda nie mam problemu natury psychicznej, ale również mam wizję "do końca życia". Mam problemy z kręgosłupem i to takie, że jeżeli nie wykonuję przez jakiś czas ćwiczeń rehabilitacyjnych, w nocy nie czuje rąk a w ciągu dnia czuję przeszywający ból. Pomimo to, że wiem, jaki to jest ból i jakie cierpienie, to jeżeli zdarza mi się powiedzieć sobie "do końca życia będę musiała ćwiczyć!" odechciewa mi się tego i mam ogromny opór przed wykonaniem ćwiczeń. Jeżeli jednak później usiądę i pomyślę sobie co mi to daje teraz i co mi to da w przyszłości (np. że będę mogła cieszyć się życiem i różnymi aktywnościami, że będę mogła wziąć swoje dziecko na ręce, że nie będę przykuta do wózka) i zmieniam "muszę", na "chcę" daje mi to autentycznego powera.
Tak podsumowując i odpowiadając na twoje pytanie muszę ci powiedzieć, co pewnie cię nie ucieszy, że to różnie bywa. Dużo zależy od tego jak silne jest to zaburzenie i ile osoba jest w terapii. Ogólnie zaburzenia osobowości leczy się długo, chyba najdłużej ze wszystkich zaburzeń natury psychicznej.

Na pewno dasz radę! Znam cię!

Cieszę się, że teraz twój nastrój jest na tyle wyrównany, że możesz zająć się mechanizmami borderline - na pewno przyspieszy to pracę