strach...

Rozumiem, że może być to bardzo trudne, szczególnie jeżeli, tak jak piszesz, nie chcesz do tego powracać. Niestety, jak w każdej tego typu chorobie, trzeba pamiętać o tym ,że może nastąpić nawrót- pamiętaj może, ale nie musi! Czasem warto usiąść, tak by nikt ci nie przeszkadzał i na spokojnie się zastanowić czego najbardziej się boisz w powrocie choroby i co ten powrót by dla ciebie oznaczał. Obok tych rzeczy, których się obawiasz wypisz sposoby (twoje działania, myśli itp.), które mogą cię przed tym obronić. Jak napiszesz swoje sposoby, wypisz sposoby, które mogliby zrobić inni ludzie np. twoja przyjaciółka czy koleżanka. Przy tej okazji na osobnej kartce wypisz sobie tzw. "sygnały ostrzegawcze", czyli takie zachowania, myśli i uczucia, które mogą ci mówić, że może pojawiać się nawrót choroby. Np. co raz częściej odmawiam spotkania z przyjaciółką, ponieważ po prostu mi się nie chce wyjść, ostatnio jestem bardziej smutna i z dnia na dzień coraz mniej rzeczy sprawia mi radość itp. Na co dzień nie zastanawiamy się nad takimi rzeczami, a wypisanie ich i uświadomienie sobie ich istnienia naprawdę potrafi pomóc nam zareagować szybciej, co prowadzi do szybszego powrotu do równowagi. Są to tylko dwie techniki, które można zastosować, by być siebie bardziej świadomą. Jeżeli po ich wykonaniu i stosowaniu stwierdzisz, że mało ci to dało  a twój lęk przed nawrotem nie maleje, może warto pójść na kilka spotkań do psychologa, który znając dokładnie twoją historie pomoże ci poradzić sobie z tymi nieprzyjemnymi uczuciami.
Pozdrawiam

Przepraszam, że się wtrącam w wątek, w którym odpowiada specjalista ale musze powiedzieć, że to bardzo źle, że nie chodziłaś na terapię.  Bo leki to jedno - dobrze dobrane mogą wyleczyć depresję, ale musisz poznać wszystkie mechanizmy chorobowe i nauczyć się z nimi walczyć - a to już sprawa do załatwienia na terapii. W innym wypadku będziesz bardzo narażona na nawroty. Musisz opracować na terapii wszystkie sygnały ostrzegawcze i koła ratunkowe, które pomogą ci radzić sobie z trudnymi, stresującymi sytuacji, które mogłyby spowodować nawrót depresji. No i bardzo ważna jest odpowiedź na pytanie, co było przyczyną i jak ten problem rozwiązać.

Zawsze jest jakieś rozwiązanie. Nie mów, że terapia nie jest dla ciebie. Tylko sobie zamykasz drogę do zdrowia. Niekoniecznie tę przyczynę wyeliminujesz, bo to faktycznie nie zawsze jest możliwe, ale może nauczyć się jak z tym sobie radzić. Nie wiem, jaka jest ta przyczyna, ale uwierz mi, że wszystko można przepracować na terapii. Może psychoterapia umożliwi ci inne spojrzenie na to, co się stało?

Nie robisz wszystkiego, żeby tego nie stracić właśnie w tym rzecz, że nie robisz.

Dziękuje...

Ostatnio edytowany przez zagubiona (09-02-2010 22:42:53)

Zapomnieć o tym się nie da, tak jak nie da się zapomnieć o innych doświadczeniach naszego życia. Coś takiego tej osobie się przytrafiło i jest to fakt, jedyne co można to pogodzić się z tym. Bardzo często, jeżeli nie jesteśmy w stanie pogodzić się z tym zajściem, spychamy je na dalszy plan udając, że nigdy się nie wydarzyło lub że nie wywarło ono na nas żadnego wrażenia. Niestety, tak jak już pisałam, to doświadczenie w nas jest i będzie. Może tak być, że powróci do nas jak zły sen po nawet 30 latach. Nasza pamięć uaktywnia się poprzez wszystkie zmysły. Możliwe, że ta osoba właśnie teraz np. poczuła zapach, który czuła tamtego dnia, zobaczyła miejsce, gdzie się to wydarzyło, jakiś kolor itd. - takie coś może spowodować całkowity powrót do tamtej sytuacji. To jest tak, jak np. poczujemy jakiś smak, który nam się kojarzy z dzieciństwem i nagle w umyśle przenosimy się do sytuacji z przeszłości, w której jedliśmy daną rzecz - dokładnie widzimy kolory, ubrania poszczególnych osób, wiemy co one wtedy mówiły, robiły. W przypadku gwałty jest to o tyle okrutne, że wracamy do tamtego momentu. Jeżeli nagle tą osobę zaczęły prześladować "duchy przeszłości" to znaczy, że nie poradziła sobie do końca z tamtym zajściem. Dobrze by było, żeby zgłosiła się do psychoterapeuty, który pomógłby jej uporządkować swój świat.