DDA czy Depresja

oj jak ja nie lubie szufladkowania....
"czy roza pod inna nazwa mniej by pachniala"?
poza tym to koszmarne DDA...tak mozna mnozyc byty...stwozmy syndrom dzieci ktore soadły z hustawki...albo tych ktorym rodzice nie pozwolili jesc slodyczy...kazdy jest inny, kazdy mial inne doswiadczenia w dziecinstwie, wiele ludzi ma podobne objawy...kazdy przypadek nalezy rozpatrywac indywidualnie. nie daj sie nigdy wcisnac w kanony syndromow bo wiaze sie to z przypisywaniem sobie roznych dziwnych cech ktore niekoniecznie musza byc sluszne

W pewnym sensie zgadzam się z dziewczynami, jednak nie do końca. Rzeczywiście, nie ważne jak siebie nazwiesz i tak nie zmieni to twoich odczuć względem siebie, świata i przyszłości. Co prawda, jak to się mówi, "lepszy diabeł znany, niż nieznany", jednak to nie zmieni faktu, że jest ci źle. Jednak uważam, że nie można do końca lekceważyć przeszłości związanej z byciem dzieckiem alkoholika, szczególnie, że masz tendencje do zachowań depresyjnych. To, jak wpływają na nas różne doświadczenia w dużej mierze zależy od naszej osobowości, od naszych sposobów radzenia sobie, naszych wartości itd. Np. jedną osobę fakty wychowywania się w domu dziecka wzmocni i będzie doceniała każdą szczęśliwą chwilę w swoim życiu i dążyła do osiągania swoich celów wierząc, że to gdzie się wychowała nie może wpływać na to kim będzie, inna z kolei załamie się, będzie bierna, będzie uważała, że na nic nie zasługuje. To samo jest z dziećmi alkoholików.
Każdy z nas ma w sobie tzw. założenia pierwotne, które powstają na bazie naszych doświadczeń z dzieciństwa i w nieświadomy sposób kierują naszym życiem, czy tego chcemy, czy nie (na zasadzie samospełniającej się przepowiedni). Każdy je ma, ale u każdego one brzmią inaczej. Powiedziałaś, że czujesz, że nie można cie kochać. Wydaję mi się, że może to być właśnie takie jedno z twoich założeń pierwotnych. Jest to dosyć częste przekonanie właśnie wśród DDA. U ciebie dodatkowo wzmacniane jest przez depresję. Coraz częściej w Polsce powstają grupy DDA. Naprawdę są one bardzo przydatne do zrozumienia siebie i zmieniania swoich schematów myślenia. Z tego co widzę do tej pory leczyłaś się z powodu depresji i to tylko farmakoterapią, jednak wydaję mi się, przynajmniej po tym co przeczytałam, że twoja depresja jest wynikiem wcześniejszych doświadczeń, więc leczenie tylko farmakoterapią przyniesie krótkotrwały skutek. Trzeba się tym zająć kompleksowo - farmakoterapia + psychoterapia (praca nad depresją i DDA). Bardzo często u nas na oddziale zdarzało się, że przychodziły do nas osoby, które z powodu "rodzinnego tabu" nie przyznawały się na początku do tego, że ich ojciec lub matka byli uzależnieni. Wierz mi, że za każdym razem leczenie przynosiło prawdziwe rezultaty dopiero, gdy oni przyznawali się do tego i zaczynaliśmy pracę nad właśnie tym aspektem ich życia. U nas w CPP również mamy grupę osób DDA. Jeżeli będziesz zainteresowana, to napiszę ci kiedy się ona odbywa.

Można chodzić na terapię na NFZ. Poszukaj w internecie takich miejsc. Ja chodziłam na oddział dzienny na NFZ.
Jak wygląda terapia? W moim przypadku było tak, że na terapii było około 5-10 osób i terapeuci (czasem jeden, czasem nawet trzech). Przed każdą terapią lider zbierał tematy, które uczestnicy grupy chcą poruszyć. Zwykle na początku każdy mówił co u niego, jak się czuje itd. Omawiane były ostatnie wydarzenia itd. Potem poruszane były te tematy, które zostały zgłoszone liderowi. W grupie toczyła sie dyskusja, każdy starał się pomóc, doradzić. Terapeuci zadawali pytania, pomagali zrozumieć itd. Rozmawialiśmy dosłownie o wszystkim, z czym był problem. Niektórzy byli bardzo aktywni, inni raczej milczeli. Ja raczej nie ufałam grupie i niewiele mówiłam o sobie. Przez pierwsze trzy miesiące praktycznie wcale się nie odzywałam. Potem po miesiecznej przerwie byłam coraz bardziej aktywna, do tego stopnia, że pod koniec ze wszystkimi sie kłociłam i gadalam najwiecej.
Tak ogólnie to miło wspominam ten okres, myślę, że było warto. No i poznałam tam naprawdę swietnych ludzi.
Jako że był to oddział dzienny, moja grupa spotykała się 5 razy w tygodniu, ale wiekszosc terapii grupowych odbywa sie chyba raz w tygodniu, tak mi sie przynajmniej wydaje.

Jak dobrze zrozumiałam mogę milczeć i nikt nie będzie naciskał, żebym coś mówiła? Czy muszę mówić co u mnie, wolałabym posłuchac...

Szczerze czuję, że nie mam ochoty się zwierzać. Nie chcę wracać do przeszłości, mam wrażenie, że to nie pomaga. Powiem tak: kiedy człowiek ma strupa to po pewnym czasie zapomina o nim, ale gdy go rozdrapie znów leci krew i to bardziej niż ze świeżej rany, więc lepiej tolerować strupa i nie babrać w nim, bo może okazać się, że rana była poważniejsza. A jeśli dowiem się czegoś, czego nie mam ochoty słyszeć? Mogę okazac się jeszcze gorsza i zła niż jestem... brrr.

Swietnie to ujelas, Aga. To samo pomyslalam, ale nie wiedzialam jak to przekazać

Mozliwe, że w tym momencie nie jesteś gotowa na terapię, bo potrzebujesz wspomoc sie na poczatku leczeniem farmakologicznym. Nie wiem, czy tak jest w twoim przypadku, ale tak czasem bywa. Tak samo jak anorektyczka musi dojść do pewnej masy ciała, żeby jej terapia miała sens. To samo w cięzkiej depresji itd.
Ja gdybym nie brała leków prawdopodobnie w ogóle nie dałabym rady podjąć terapii, bo nie bylabym w stanie poruszac tematów, które są dla mnie trudne.
Dlatego najlepiej zanim podejmiesz terapię idź po prostu do psychiatry.
Nie wiem, czy nie nagadałam bzdur ale tak mi sie wydaje.