komu się udało?

Ja ciągle miałam depresje, bo widziałam w niej tyle korzyści, że nie pozwalałam jej odejść. Aż w końcu kiedyś nagle się obudziłam jak z transu (dokładnie pamietam ten moment) i stwierdziłam, że wlasciwie czemu nie miałabym spróbować ŻYĆ? pierwszy raz pojawiła się chęć wyzdrowienia, a za chęcią zawsze idzie motywacja. Przedtem się leczyłam, ale tak naprawdę bezmyślnie i bezcelowo, bo nie chciałam być zdrowa. jak w końcu zrozumiałam, że ja nie MUSZĘ tylko CHCĘ, to efekty przyszły bardzo szybko.

dokładnie. kiedyś w to nie wierzyłam, ale teraz wiem, że wszystko zalezy głownie ode mnie (pomijam sytuacje losowe typu ciężkie choroby, śmierć bliskich osób itd). do niedawna myslałam, że moim przeznaczeniem jest przeleżeć całe życie w łóżku i płakać. było mi wygodnie myśleć, że to wcale nie zalezy od mnie tylko tak ma być i już. łatwiej jest udawać, że nie ma się na nic wpływu. ale teraz już nie chce udawać, chce ŻYĆ.

kieeepsko. głoduje a jak jem to zygam. szkoda gadac

tak. juz piec lat mi uderza

ale co sie zmienilo? twój problem jest taki, jaki był, tylko teraz został konkretnie nazwany.  nie przejmuj sie diagnozą, bo to nie ma znaczenia, ważne, żeby rozwiązywać problemy jakkolwiek by się nie nazywały

to wcześniej uważałaś się za zdrową? ;>

Ręce mi opadaja jak cie czytam. Nawet nie wiem co powiedzieć, bo do ciebie nic nie dociera. Choroba bije od ciebie nawet przez posty na forum, a ty wątpisz, że cokolwiek ci jest. Myślisz, że to co sie z tobą działo nie było chorobą dopóki nie zostało zdiagnozowane?

A ciebie nie trzeba leczyć? No zastanów sie. Czy ty funkcjonujesz jak osoba zdrowa?

od 2 dni nie wychodze z domu,zamknelam sie na ludzi...chociaz nie chcialam...Ed i psycha mi doskwieraja,i cpac mi sie chce....bezsens i pustka totalna...chcialabym juz odejsc z tego swiata,ciagle szukam na to skutecznego sposobu by wreszcie sie udalo,boje sie sama siebie,tego co pisze...po prostu,nie wiem co sie ze mna dzieje...a bylo juz lepiej....